Монгол орны газар нутгийг байгалийн бүс, бүслүүрээр нь 6 хэсэгт хуваадаг.

Өндөр уулын бүс, тайгын бүс, ойт хээрийн бүс, хангайн бүс, говийн бүс, цөлийн бүс.

Бүс нутгууд өөрсдийн гэсэн байгалийн өвөрмөц шинж чанарыг агуулдаг бөгөөд биологийн олон янз байдлаар нэн баялаг орон.

Газарзүйн байрлалын хувьд Сибирийн тайга, Төв Азийн хээр, говь цөлийн заагт оршдог тул өндөр уулын тундраас хэт гандуу цөл хүртэлх олон янз.

Хойд хэсгээр ойт хээр, тайга, урагшлах тусам хээр, говь, цөлийн бүсүүд дараалан үүсэж, нийт нутгаар эх газрын эрс тэс уур амьсгалтай байдгаараа онцлог улс юм.

Байгалийн 6 бүсийн ялгаа болон онцлогийг танилцуулъя.

Өндөр уулын бүс: Алтай, Хангай, Хэнтий, Хөвсгөлийн нуруунд тархсан. Мөнх цас, мөсөн гол, асга хад бүхий сэрүүн бүсийн уур амьсгалтай.

Тайгын бүс: Хөвсгөл, Хэнтийн уулсаар тархсан. Шигүү шилмүүст ой, өндөр уулын нуга бүхий хүйтэн бүс.

Ойт хээрийн бүс: Хангай, Хэнтийн нурууны өвөр тал, Хэнтий-Дорнодын тал хээрээр тархсан. Ой болон хээр хосолсон, байгалийн үзэсгэлэн бүрдсэн бүс.

Хээрийн бүс: Монголын төв, зүүн хэсгийг хамарсан. Хялганат, өвслөг ургамал бүхий уудам тал, малын бэлчээрийн гол нутаг.

Говийн бүс: Өмнөд Монголын өргөн уудам нутаг. Хуурайсаг, өргөст ургамал, заг, дэрс бүхий экосистем.

Цөлийн бүс: Хамгийн өмнөд хэсгийн гандуу нутаг. Элсэн манхан, хайрга чулуулагтай, усны нөөц маш бага байдгаараа ялгарна.